فایل ورد کامل مقاله مسیر‌یابی و ابزارهای TCP/IP؛ تحلیل علمی پروتکل‌ها و نقش آن‌ها در شبکه‌های ارتباطی

توجه : به همراه فایل word این محصول فایل پاورپوینت (PowerPoint) و اسلاید های آن به صورت هدیه ارائه خواهد شد

 فایل ورد کامل مقاله مسیر‌یابی و ابزارهای TCP/IP؛ تحلیل علمی پروتکل‌ها و نقش آن‌ها در شبکه‌های ارتباطی دارای ۸۸ صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد فایل ورد کامل مقاله مسیر‌یابی و ابزارهای TCP/IP؛ تحلیل علمی پروتکل‌ها و نقش آن‌ها در شبکه‌های ارتباطی  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل ورد می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل مقاله مسیر‌یابی و ابزارهای TCP/IP؛ تحلیل علمی پروتکل‌ها و نقش آن‌ها در شبکه‌های ارتباطی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن فایل ورد کامل مقاله مسیر‌یابی و ابزارهای TCP/IP؛ تحلیل علمی پروتکل‌ها و نقش آن‌ها در شبکه‌های ارتباطی :

تاریخجه و تعریف:
با گسترش استفاد ه از کامپیوتر ها در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، نیاز ببه برقراری ارتباط و انتقال اطلاعات بین کامپیوترها به صورت دو طرفه به طریقی کارا و مؤثر احساس شد . این نیاز منجر به طراحی تکنولوژی های شبکه ای شد که امکان ارتباط سیستم های کامپیوتری را فراهم می کردند.
توانایی سیستم های کامپیوتری در ارتقاء عملیات به قدری بود که آنرا تبدیل به یک قسمت اساسی در صنعت کامپیوتر در حال رشد کرد .

متاسفانه مانند تاریخچه بسیاری از موارد مشابه ، تکنولوژی شبکه نیز در ابتدا بسیار خاص و انحصاری بود . فروشندگان تکنولوژی کامپیوتری روش های ارتباطی بین سیستم هایشان را با استقاده از نرم افزار و سخت افزار های خاصی طراحی می کردند و بدتر اینکه بسیاری از شبکه های مختلف موجود در دانشگاهها ، شرکتها و دپارتمان های دولتی صرفا طوری طراحی شده بودند که فقط می توانستند با کامپیوتر های شبکه خود ارتباط بر قرار کنند و هیچگونه ارتباطی با شبکه های خارجی نمی تونست برقرار گردد. این رشد سریع منجر به یک هرج و مرج تمام عیار شد تا بدانجا که بعضی از شرکت های دارنده تکنولوژی شبکه های خاص ، حتی با شبکه های داخلی خود هم غیر ساز گار شدند.

همزمان با رشد شبکه ها در پر کردن نیاز ارتباطات بین کامپیوتری نیاز به یک روش برای ارتباط شبکه های ناهمگون با یکدیگر احساس شد. این تکنولوژی تحت عنوان تکنولوژی بین شبکه ای (Internetworking ) معروف شد.

تکنولوژی بین شبکه ای علاوه بر کمک دربرقراری ارتباط شبکه ها با هم، در گسترش شبکه ها به مقیاس وسیعتر بت مدیریت متمرکز محلی کمک شایانی نمود. شبکه های خوب طراحی شده می توانند در صورت نیاز با سایتهای دور یا با کاربران معمولی گسترش یابند. یکی از سازمان های مهم که نیاز به قابلیتهای بین شبکه ای داشت، آژانس پروژه های تحقیقاتی پیشرفته دولت آمریکا یا ARPA بود. بودجه مالی تعدادی از پروژه های تحقیقاتی از طریق ایالات متحده تامین می شد و بسیاری از این پروژه ها مرتبط با تکنولوژی های شبکه ای بودند. یکی از مهمترین تکنولوژی های طراحی شده توسط ARPA تکنولوژی پیام رسانی (Packet-Switching) بود.

شبکه های پیام رسا مطلوب اینتر نتها هستند . یک شبکه پیام رسا ، داده ها را با تقسیم آنها به واحد های کوچکتر انتقال می دهد که هر یک از آن واحد ها ، بسته( PACKET) نامیده می شوند. هر یک از بسته ها شامل رشته داده ای کامل و آدرس فرستنده و گیرنده است.
یک شبکه پیام رسا به شبکه های کوچکتری ( که اغلب زیر شبکه ها یاSubnets نامیده می شوند ) تقسیم می شود که از طریق ابزار هایی به نام مسیر یابها (routes) له هم وصل شده اند، اگر مقصد بسته در همان قسمت ( segment ) از شبکه محلی نباشد ، مسیر یاب تعیین می کندکه بسته ها چگونه به مقصد تحویل داده شوند و چگونه به یک قسمت مناسب شبکه فرستاده شود.

همچنین شبکه های پیام رسا قابلیت تحمل پذیری در مقابل خطا – fault toleranece ) را ارائه می دهند. اگر مسیر یابهای زیادی در رسیدن به یک مقصد در شبکه قابل دسترس نباشند ، مسیر یابهای پیام – رسا می توانند بسته ها را مجددا مسیر یابی کنند تا از شر مسیر یابهای غیر قابل دسترس یا مسیر یاب های پر ازدحام خلاص شوند.

شبکه های پیام رسا ، ذاتا ارتباط بین شبکه ای مناسب هستند و بدین خاطر ARPAدر دهه ۱۹۷۰ سرمایه گذاری زیادی در تکنولوژی پیام رسانی در ارتباط دادن سایت های کامپیوتری خود در دانشگاه ها ، انستیتو های تحقیقاتی دولتی و دیگر نمود . این شبکه تحت عنوان شبکه ARPANETمعروف شد .

ARPANET نه تنها در برقراری ارتباط الکترونیکی به طور مالی موفق بود بلکه باعث تحریک تکنولوژی های مخابراتی مختلف شبکه ای از خطوط اجاره ای گرفته تا سیستم های بیسیمی رادیوئی و ماهواره ای شد. تکنولوژی بین شبکهARPANET پیشرفته، اجازه داد که این تکنولوژی مجزا به یک شبکه بزرگ تبدیل شوند.
با پیشرفته تر و بزرگتر شدنARPANET،توجه مراکز مختلف علاقه مند به تکنولوژی های بین شبکه ای به آن معطوف شد . این آژانس ها شروع به کار مشترک

برای تبدیل تکنولوژیRAPANET به یک پروتکل شبکه ای استاندارد به نام TCP/IP کردند. TCP/IP ترکیبی از ددو پروتکل اصلی است که خود مخفف آنهاست ، پروتکل کنترل ارتباط(Transport Control Protocol) و پروتکل اینترنت protocol internet . ARPAاز کمیته ای تشکیل شده که کارهای طراحی و شبکه هایی که را به عنوان ستون فقرات شبکه خود استفاده می کنند را جهت می دهد(چنین شبکه ای اینترنت نام دارد).

توجه: الان وقت خوبی است که موارد استفاده بعضی از کلمات را بیاموزید. کلمه اینترنت Internetمی تواند به عنوان فرم مختلف کلمه Internetwork(بین شبکه ای ) استفاده شود . اما فرم نوشته شده با حروف بزرگ این کلمه با فرم نوشته شده با حروف کوچک فرق می کند، فرم کوچک آن یک واژه عمومی برای هر نوعInternetwork است اما فرم نوشته شده با حروف بزرگ (INTERNET)آن به یک عبارت خاص که همان internetworkجهانی است و از ARPANETنشات گرفته اشاره دارد .

کمیتهARPANET، ICCB internet Control and Configration Boardگاهی نیز نامیده می شود. اینترنت در اوایل دهه ۱۹۸۰ به منظور انجام کارهای تحقیقاتی شامل کارهای تحقیقاتی تجاری شروع به رشد کرد و بسیاری از شرکت های تجاری شروع به برقراری ارتباط با آن کردند . این رشد روز افزون ناشی از یکپارچه شدن پروتکل BSD ) BSD UNIX TCP/IPمخفف Berkely Software Distributionمی باشد که در دانشگاه کالیفرنیا طراحی شده بود، شد. این سیستم عامل توانمند و رایگان قبلا به طور خیلی زیادی در دانشگاه ها استفاده شده بود چرا که قیمت و قدرت آن از هر نظر بهتر از دیگر سیستم عامل ها بود و نیز تلفیق TCP/IPبا UNIXمنجر به رشد سریع اینترنت شد تا اینکه خیلی زود دپارتمان های علوم کامپیوتری دانشگاه ها در سراسر کشور شروع به طراحی شبکه ها و ارتباط با اینترنت کردند.

(Architecture Board) IABمعرفی شد. این کمیته یک سازمان مستقل برای طراحی استاندرد ها و ترویج تحقیقات و رشد آنها روی تکنولوژی های اینترنت می باشد . همکنون شامل دو قسمت اصلی است: عامل عملیات تحقیقاتی اینترنت یا (Internet Research Task Force ) IRTFکه کار تحقیقات روی تکنولوژی ها به منظور بهبود و ارتقاء اینترنت را بر عهده دارد . قسمت بعدی عامل عملیات مهندسی اینترنت یا (Internet Engineering Task Force )موارد فنی و مشکلات اینترنت جهانی را حل و بررسی می کند.

IABدر طراحی و رشد اینترنت موفق بود، به طوری که در اواسط دهه ۱۹۸۰ سزمایه گذاری بزرگی برای طراحی یک ستون فقرات (backbone) با سرعت بالا به نامNSFNET انجام شد. NSFNET برای پیوند دادن ابر کامپیوترها به یکدیگر و ارتباط آنها به اینترنت طراحی شد، اما بعدا NSFشروع به ساخت شبکه های محلی کوچکتر نمود . موفقیت اینترنت در اواسط دهه ۱۹۸۰ منجر به تصمیم دپارتمان دفاع آمریکاDOD) )به اینکه همه سیستم های وصل شده به شبکه اینترنت جهانی ، TCP/IPرا به عنوان استاندارد خود استفاده کننده شد .

توجه: تصمیمDOD مبنی بر استاندارد کردنTCP/IP و تمرکز قسمت های نظامی روی اینترنت( کهMILNET نام داشت) منجر به ارتقاء عالی دامنه( domine) اینترنت MILشد که گاهی این تصور غلط پیش آمده کهTCP/IP و اینترنت توسط گرو ه های نظامی برای برقراری ارتباط در حین تبادلات اطلاعات هسته ای طراحی شد. هر چند که احتمال دارد توانایی ذاتی تحمل پذیری در برابر خطایDOD در اینترنت هم دیده شود، اما طراحی شبکه های پیام – رسا و اینترنت بسیار پیش از تفویض DODدر ۱۹۸۳ انجام شده بود.

استانداردهای اینترنت و تکنولوژی ها از طریق فرآیندی به نام Comments For Request RFCطراحی می شوند. طرح های TCP/IPو استانداردهای اینترنت از طریق RFCها طراحی شده اند که بعدا توسط IAB ارتقاء و بهبود یافته اند.

اینترنت هم اکنون در حال رشد است و در تمام مراکز اقتصادی و خصوصی از طریق ارتباطات جهانی دامنه خود را وسیعتر می نماید. امروزه اینترنت چندین میلیون سیستم را به هم وصل کرده که این سیستم ها از ایستگاه های کاری محلی تا ابرکامپیوتر ها متنوع هستند . اینترنت دیگر مثل ستون فقرات اولیه خودNSFNET, ARPANET به و وابسته نیست و بیشتر ترافیک شبکه توسط شبکه های اصلی نگهداری شده توسط کمپانی های مخابراتی مهم و فراهم سازهای سرویس اینترنت مدیریت و کنترل می شوند.

مدیریت روزانه اینترنت توسط سازمانی بع نام مرکز اطلاعات شبکه اینترنت Internet Network Information Center ( INTERINC )یا انجام می شود. انستیتو دولتی ایالت متحده INTERINC ، امروزه توسط یک شرکت خصوصی به نام Network Solutions در خارج ازVirginia وHerndon مدیزیت و نگهداری می شود. INTERINC مسئول مدیریت عملیات مهم اینترنت در مقیاس وسیع مثل نگهداری اطلاعات و توزیع RFCها می باشد. بعلاوه INTERINC مسئول مدیریت عملیات سطح بالا در اینترنت به طور کلی می باشد، هر چند که بسیاری از عملیات مدیریتی اساسی توسط شبکه های محلی، طراحی اینترنت را از یک حالت مرکزی خارج کرده است.

هر چند که این رشد سریع ، در محبوبیت TCP/IP به عنوان یک پروتکل شبکه ای است و به خاطر طراحی آن که به راحتی شبکه های مختلف را یکپارچه می سازد ، امروزه این پروتکل TCP/IP به عنوان یک رکن اساسی حتی برای کامپیوتر هایی که به اینترنت هم وصل نیستند، در آمده است . با توجه به ارتباط شبکه های متصل شده به اینترنت و سرویس عای اینترا نت مبنتی بر عملیات اینترنت، TCP/IP یک استاندارد عملی برای ارتباط شبکه ای شده است .امروزه هر سیستم عامل مهم ، TCP/IP را برای ارتباطات شبکه ای خود استفاده می کنند و با حائز اهمیت تر شدن TCP/IP، بسیاری از سیستم های عامل شبکه ای حتی شروع به بنا گذاشتن پروتکل های خاصی به منظور استاندارد سازی TCP/IP کرده اند(ویندوزNT وMac os وNovell Netware نمونه هایی از آنها هستند). حال که تاریخچه TCP/IP را فهمیدیم، نگاهی به مؤلفه های پروتکل TCP/IP برای درک بهتر خواهیم داشت .

مؤلفه ها وعملکرد: TCP/IP
اغلب TCP/IP به عنوان یک پروتکل تلقی می شود ، در حالی که در حقیقت آن پشته ای از پروتکل است. هر یک از آن پروتکل ها، قانون خاصی را در فرآیند برقراری ارتباط و انتقال داده روی یک شبکه پیاده سازی می کنند در این قسمت ما نگاهی به پشته TCP/IP خواهیم داشت و روی نحوه کار مؤلفه های آن به منظور انجام وظایف ارتباطی متمرکز خواهیم شد. ما مدلOSI ( Open System Interconnection)را برای درک بهتر نحوه کار یک پشته پروتکلی استفاده خواهیم کرد وآن را با مدل پشته TCP/IP برای درک بهتر نحوه کار TCP/IP مقایسه خواهیم کرد.

مدل :OSI
مدل OSI در ابتدا برای داشتن یک استاندارد صنعتی به منظور طراحی پروتکلی ارتباط شبکه ای پایه گذاری شد . با رعایت کامل قوانین مدل OSI ، فروشندگان مختلف می توانند قابلیت اطمینان بالایی در تکنولوژی های شبکه ای خود به دست آورند،ولی بازار شبکه کاملا مطابق با این روش کار نمی کرد و هیچ پروتکل شبکه ای محبوبی امروزه به طور کامل به مدل OSI وفادار نیست و TCP/IP هم از این قاعده مستثنی نیست . اما آن مدل یرای توصیف نحوه کار پروتکل های بین شبکه ای استفاده می شود و ما می توانیم آن اطلاعات را برای درک به TCP/IP کار بندیم.

مدل OSI شامل تعدادی مؤلفه است که به لایه هایی تقسیم شده اند. هر لایه یک کار خاص در انتقال داده ها روی شبکه انجام می ده د در زماتن انتقال داده ها، هر لایه داده های قالب بندی شده توسط لایه بالاتر را می گیرد و آنرا اداره می کند و آن را به لایه زیرین عبور می دهد. در زمان دریافت داده ، لایه ها ، داده ها را از لایه های زیرین می گیرند ، آن داده ا را باز می کنند و سپس ان را به یک لایه بالاتر عبور می دهند.

– لایه فیزیکی
– لایه پیوند داده
– لایه شبکه
– لایهحمل
– لایهجلسه
– لایه نمایشی
– لایه کاربردی

یکی از واژه های مهم در مدل پشته ای OSI مفهوم ارتباطات مجازی است . هر قسمت از پشته شبکه ای ، رفتار و مشخصه های لایه های پایین و بالای خود را نادیده می گیرد و فقط داده ها را به عقب و جلو بدون هیچ اطلاعاتی درباره لایه های طرفین خود عبور می دهند. موقعیکه بحث پیرامون لایه ها متمرکز است، هر لایه یک ارتباط مجازی مستقیم با لایه متناظر خود روی مقصد دارد در بحث لایه ها ، داده ها در لایه مقصددقیقا به همان طریقی که در لایه مبدا بسته بندی شده اند، باز می گردند. لایه ها هاچ درکی درباره مشخصه های واقعی انتقال داده ندارند ، آنها تنها می دانند که داده ها از لایه های اطراف می آید.

این ارتباطات مجازی ، مدولاریتی هر لایه از مدل OSI را بهبود می بخشد، این بدان معنی است که در پیاده سازی نرم افزار هر لایه ، می توان مواردی را حذف و یا جایگزین کرد یا کارهایی را از طریق مدیریت ایستگاه ها انجام داد بدون اینکه تاثیر حائز اهمییتی در لایه های بالایی یا زیرین انجام شود. این ویژگی، امکان تبادل انواع داده در شبکه و بروز رسانی لایه ها در کار اشکال زدایی و معرفی ویژگی های جدید را می دهد . هر لایه، از سرویس های لایه های بالا و پایین خود برای حفظ یک ارتباط مجازی با همپایه خود در میزبان دور استفاده می کند . قسمت های زیر هر یک از این لایه ها را شرح می دهد و قوانین ارتباط هر یک را توصیف می کند.

لایه فیزیکی :
هر تکنولوژی شبکه ای نیاز به رسانه های فیزیکی با مشخصه هایی از قبیل ظرفیت برای انتقال اطلاعات ۰و۱ دارد تا بدین ترتیب بتواند ارتباطات دیجیتالی را برپا کند این رسانه در لایه فیزیکی مدل OSI مشخص می شود. معمولیترین رسانه در لایه فیزیکی،کابل یا سیم( مثل کو آکسیال یا کابل هم محور ، جفت به هم تابیده ، فیبر نوری یا موارد دیگر ) می باشد، هر چند که این ها تنها نوع رسانه ها برای تبادل اطلاعات بین پروتکل هانیستند . بعضی از شبکه ها تکنولوژی های بیسیمی را استفاده می کنند و به امواج رادیویی با طول موج بلند یا کوتاه، امواج مادون قرمز یا رسانه های لیزری برای انتقال داده ها وابسته هستند. این لایه

، خود رسانه و نیازهای آنرا برای ارتباطات اولیه( مثل مشخصه های پهنای باند و میرائی فرکانس) مشخص می کند. در این لایه ، ارتباطات در اولیه ترین سطح خود هستند، مواردی از قبیل صدور امواج الکترو مغناطیسی در یک سیستم مسی) یک فیبر نوری یا در هوا در این لایه مشخص می شود. لایه فیزیکی خود به تنهایی اطلاعاتی درباره ارسال ندارد و فقط ۰و۱ ها را انتقال می دهد.

لایه پیوند داده:
لایه پیوند داده جایی است که پروتکل های ارتباطی شروع به هوشمند شدن می کنند. لایه پیوند داده، مسئول ایجاد توانایی انتقال داده در یک فرم منسجم و قابل رمز گشایی روی رسانه است( این فرم از ۰و۱ های ساخته شده و قابل دسترسی، توسط لایه فیزیکی به دست می آید).این کار اغلب با انتقال دادها در واحد های منطقی به نام فریمها( Frames ) انجام می پذیرد. هر فریم شامل یک تیتر( header ) برای همزمان کردن ارتباطات ، فیلدهایآدرس که در برگیرنده آدرس فرستنده و مقصد هستند و یک قسمت از داده های ارائه شده توسط پروتکل های لایه بالاتر است.
فریمها همچنین می توانند شامل اطلاعات اضافی لازم برای بازبینی داده های گرفته شده هم باشند. با توجه به نوع پروتکل، فریمها می توانند به یک اندازه ثابت یا اندازه متغییر باشند تا بتوانند حداکثر سازگاری را با داده های انتقالی بیابند .

پروتکل های پیوند داده ، ذاتا اتصالی( Connectionless ) هستند و این بدان معنی است که این پروتکل ها مکانیزمی برای تضمین صحت تحویل داده ها ندارند. پروتکل های پیوند داده به صورت کورکورانه داده های ارسالی به خودشان ، توسط پروتکل های لایه بالاتر را کپسوله می کنند و آن ها را به رسانه لایه فیزیکی روانه می سازند. پروتکل های پیوند داده ذاتا قابل مسیر دهی ( routable ) نیستند و این بدان معنی است که آدرس دهی استفاده شده توسط پروتکل های پیوند داده عموما مرتبط با سخت افزار فیزیکی استفاده شده برای انتقال اطلاعات روی رسانه فیزیکی است و اطلاعات لازم برای مسیر یابی بین شبکه ها ( internetworks ) وجود ندارد.

بنابراین پروتکل های لایه پیوند داده فقط برای ارتباطات گره – به – گره مناسب هستند. نمونه هایی از پروتکل های لایه پیوند داده عبارتند از اترنت ( Ethernet )و توکن رینگ ( Token Ring ).

لایه شبکه :
پروتکل های لایه شبکه برای آدرس دهی ، مدیریت ترافیک و عملیات مسیر یابی طراحی شده اند. آن ها بر اساس آدرس های کنترل دسترسی به رسانه یا MAC(Media Access Control )که در تمام سخت افزارهای کارت شبکه تعبیه شده اند ساخته می شود، این کار با ارائه یک طرح آدرس بندی که به پروتکل های لایه پیوند داده متکی نیست و حاوی اطلاعات کافی برای عملیات پیام- رسانی به ابزارهای مسیر یاب شبکه باشند، انجام می پذیرد.

لایهشبکه ، داده ها را از پروتکل های بالاییش می گیرد و آنها را به بسته هایی با آدرس های مقصد و فرستنده جدا می سازد و به لایه پیوند داده در پایین خود برای انتقال روی رسانه فیزیکی ارسال می کند.همچنین این لایه مسئول ارائه آدرس های خود به فرم آدرس های لایه پیوند داده نیز می باشد، لذا پروتکل پیوند داده می تواند داده ها ذا به مقصد مناسب بفرستد. با توجه به مقصد واقعی بسته ها، آن مقصد می تواند ایستگاه دیگری روی همان قسمت (Segment ) از شبکه فیزیکی باشد یا اینکه شاید احتیاج به یک ابزار مسیر یابی که مشخص کند این بسته به کدام طرف باید ارسال شود داشته باشیم .

پروتکل های لایه شبکه ذات غیر اتصالی هستند، یعنی بسته ها قالب بندی و آدرس دهی می گردند وبه سمت لایه پیوند داده فرستاده می شوند،ولی پروتکل لایه شبکه هیچ مکانیزمی برای تضمین تحویل آنها ندارد . نمونه هایی از پروتکل های لایه شبکه عبارتند از ( Internet Packet Exchange )IPX , (Internet Protocol ) IP که یک پروتکل لایه شبکه از پشته IPX/SPX توسط ناول برای محصول نت ور طراحی شده است.

لایه حمل:
پروتکلهای لایه حمل برمبنای سرویسهای فراهم شده توسط لایه شبکه ساخته شده اند و آن ها را با سرویس های ارتباط گرا ارتقاء می بخشند . یک سرویس ارتباط گرا Connection-Oriented ) از این جهت از یک سرویس غیر اتصالی Connectionless متمایز می شود که سرویس ارتباط گرا مکانیزمهایی برای صحت تحویل داده ها دارد . پروتکل های لایه حمل شامل قابلیت تایید از گیرنده بسته هستند ،اگر هیچ سیگنال تائیدی دریافت نشود ، پروتکل لایه حمل می تواند

بسته را مجددا ارسال کندو اگر زمان این کار به سر آید، یک خطا تولید می شود . همچنین پروتکل های لایه حمل بسته ها را به صورت پشت سر هم علامت می زنند تا بدین ترتیب اگر ترتیب آنها درگیرنده به هم خورد بتوان مجددا آنها را سازماندهی و مرتب کرد ( به هم خوردن ترتیب اطلاعات دریافتی در شبکه های پیام – رسا امری محتمل است ).

و در آخر پروتکل های لایه حمل توانائی پردازش چندین برنامه کاربردی برای دسترسی به شبکه را ارائه می دهد تا بدین ترتیب با استفاده از آدرس های محلی خاص تععین شود کدام مقصد باید کدام رشته داده را پردازش کند. این آدرسها اغلب تحت عنوان پورتها و ارتباط ایجاد شده برای این پورتها ، سوکتها (Sockets )نامیده می شوند.
نمونه هایی از پروتکلهای لایه شبکه شامل ( Sequenced Packet Exchange SPX , TCP که در پشته IPX/SPXتوسط ناول طراحی شده است ،می باشند .

لایه جلسه:
پروتکلهای لایه جلسه ، مدیریت جلسات شبکه ای خاص روی روی شبکه را بر عهده دارند ، این جلسات مواردی از قبیل Login کاربران با یک ارتباط برای انتقال فایل ها می توانند باشند .

پروتکلهای لایه جلسه ، ایجاد این ارتباط ، نگهداری این ارتباط و پایان این جلسات شبگه ای را پوشش می دهند و سرویسهایی را ارائه می دهند تا بتوان عملیات ساده ای مثل Login ، قفل شدن شی، توانایی برقراری مجدد جلسه بعد از قطع ارتباط و دیگر موارد اولیه مشابه را انجام داد پروتکل ( Network Basic Input / Output System) ( NetBIOS استفاده شده توسط ویندوزNT و شبکه ها ی LANMAN ونمونه هایی از پروتکل های لایه جلسه هستند. برای اطلاعات بشتر درباره NetBIOSبه روی نهم مراجعه کنید.

لایه نمایش:
پروتکل های لایه نمایش ، توانایی ایجاد استانداردهایی برای رمزگذاری داده ها در پرو تکلای ارتباطی را بوجود می آورند . پروتکل های این لایه امکان ارتباط سیستم های غیر مشابه را فراهم کنند و هراس از رمز گشایی داده های دریافت شده توسط یک پشته ارتباطی را برطرف می نمایند .
پروتکل های لایه نمایش تاحدی غیر کاربردی هستند چرا که عملیات دیگری در پشته پروتکلی انجام پذیرفته که احتیاجی به عملیات رمز گشایی در برنامه های سطح- بالاتر نیست نمونه ای از پروتکل لایه نمایش مکانیزم کدگذاری داده هااست که توسط پروتکل مدیریت شبکه ساده یا SNMP پشتیبانی می شود.

لایه کاربردی :
پروتکلهای لایه کاربردی ، ارتباط بکار گرفته شده توسط برنامه ها روی ایستگاه میزبان به منظور استفاده از پشته را ایجاد می کنند. این پروتکل ها اغلب به صورت رابط های برنامه نویسی برنامه های کاربردی (APIs)برای فراهم کردن کتابخانه استانداردی به منظور انجام عملیات مهم شبکه ای ، ارائه می گردند . پروتکهای لایه کاربردی حتی می توانند سرویس های مخابراتی مدولار که منطبق بر خواص خاصی از پروتکلها نیستند را هم ارائه دهند تا بدین ترتیب هدایت و پیکر بندی مجدد شبکه ها راحتتر شود . نمونه هایی از پروتکل های لایه کاربردی مثلWinsock API ، پروتکلServer Message Block SMB استفاده شده توسط ویندوز , ( Netware Core Protocol ) NCP NT استفاده شده توسط ناول نت ور می باشند .

ارتباطات و مدلOSI :
حال که با قوانین قسمت های مختلف پشته OSI ، نگاهی انداختیم باید ببینیم که این مؤلفه های مختلف چگونه در کنار هم ، اطلاعات را دریافت و ارسال می نمایند. این مثال،یک نمونه انتزاعی از نحوه نمایش ارتباطات در یک پشته شبکه ای مبتنی بر OSI به صورت تئوری است . جلوتر در این کتاب جزئیات هر مرحله را خواهید آموخت و خواهید دید که بعضی از مراحل اجرایی OSI ، مستقیما با پشته های شبکه ای در عمل مطابقت ندارند. شما همچنین توجه خواهید کرد که بسیاری از عملیا ت مور نیاز برای انجام این مراحل می توانند کنار گذاشته شوند . ولی همکنون بیایید این مثال را بررسی کنیم و ببینیم که این عملیات چگونه انجام می شوند .با مجهز بودن به این دانش شما آماده آموختن جزییات بیشتری دربارهTCP/ IP خواهید شد .

۱- ابتدا به انتقال داده می پردازیم ،فرض کنید یک شبکه فرضی متشکل از دو سیستم داریم : ایستگاه Bob و سرویس دهنده Bob. Bob یک برنامه سرویس دهنده /سرویس گیرنده را روی این شبکه برای بررسی ویژگیهای جدید و ارتقاء قبل از بکارگیری آن در سیستم شرکت خود ، اجرا می کند . این شبکه را نشان می دهد که ما آنرا BobNET نامیدیم. این شبکه دارای دو کامپیوترBOBSER VER, Bob و پشته های شبکه ای مبتنی بر OSI روی هر کامپیوتر است .

۲- Bob تصمیم به فرستادن یک رکورد بروزرسانی شده به برنامه سرویس دهنده تحت اجرا روی BOBSER VER از برنامه سرویس گیرنده روی ایستگاهش Bob)) دارد . و روی دکمهSend در برنامه سرویس گیرنده اش برای شروع پردازش بروزرسانی کلیک می کند. وقتب آن، دستور فرستادن رکورد را دریافت می کند برنامه سرویس گیرنده ، فرآیند انتقال را با استفاده ازAPI شبکه روی Bob شروع می کند . در این لحظه داده های Bob در پشته در محل لایه های کاربردی قرار دارند .

۳- حالا که API شبکه روی Bob رشته داده را در خود دارد ، آن رشته به سمت پایین به سمت لایه نمایش برای کدبندی داده ها به قالب ذخیره سازی داده معمولی استفاده شده روی شبکه Bob روانه می شود ( برای انجام این تمرین فرض کنید که این کدبندی اسمی تحت عنوانBoBASCII دارد ).
۴- بعد از تبدیل کامل رشته داده به شکل BoBASCII ، آنرشته به سمت پایین یعنی لایه جلسه روانه می شود.