فایل ورد کامل زبان HTML و اصول برنامه‌نویسی آن

بخشی از فهرست مطالب پروژه فایل ورد کامل زبان HTML و اصول برنامه‌نویسی آن

فصل اول: مقدمه

۱-۱-۱-مقدمه

فصل دوم: آموخته‏ها

بخش اول HTML

۲-۱-۱- HTML چیست

۲-۱-۲-طریق آدرس دهی برای صفحه Web

۲-۱-۳- tag های HTML

۲-۱-۴-ایجاد جدول در یک صفحه وب

۲-۱-۵-فرمها در HTML

۲-۱-۶- فریمها در HTML

۲-۱-۷- Style Sheet

۲-۱-۸-متدهای Window در Javascript

۲-۱-۹-رویدادهای مهم Button

۲-۱-۱۰- نمایش تاریخ و ساعت در یک صفحه وب

۲-۱-۱۱-نمونه ها و مثالها

بخش دوم: ASP

۲-۲-۱- محتویات دینامیک و ASP

۲-۲-۲-نوشتن صفحات ASP

۲-۲-۳-مبانی ASP

۲-۲-۴-دیباگ کردن برنامه

۲-۲-۵-ODBC و انتخاب پایگاه داده

۲-۲-۶- ایجاد اتصال به پایگاه داده

۲-۲-۷-مبانی SQL

۲-۲-۸-نمونه ها و مثالها

بخش سوم: SQL Server

۲-۳-۱- ایجاد یک پایگاه داده

۲-۳-۲-حذف پایگاه داده

۲-۳-۳- مجوزها در SQL Server

۲-۳-۴-انواع داده و ایجاد جداول

۲-۳-۵-بازیابی داده‏ها با دستور SELECT

۲-۳-۶-پردازش داده‏ها

۲-۳-۷-مرتب سازی داده‏ها با عبارت ORDERBY

۲-۳-۸-دستور SELECT INTO

۲-۳-۹-درج داده (INSERT)

۲-۳-۱۰-حذف داده (DELET)

۲-۳-۱۱-به کارگیری دستور UPDATE

بخش چهارم: Visual Interdev

۲-۴-۱-ایجاد یک پروژه ویژوال Interdev

۲-۴-۲-برسی واسط ویژوال Interdev برای یک پروژه

۲-۴-۳-توسعه و تکمیل صفحات وب به وسیله ویژوال Interdev

۲-۴-۴-طراحی وب سایت با Sitedesigner

۲-۴-۵-تنظیم گزینه های ASP در ویژوال Interdev

۲-۴-۶- کاربرد فایل global.asa

۲-۴-۷-ایجاد یک پروژه پایگاه داده

فصل سوم: کار عملی انجام شده

شرح پروژه

-۳-۱-ایجاد یک پایگاه داده
برای ایجاد یک پایگاه داده جدید S Server 2000 یکی ازسه روش زیر را بکار برید
-ویزارد Database Creation
-برنامه Enterprise Manager
-دستور CREATE DATABASE
برای ایجاد یک پایگاه داده جدید یک کپی از پایگاه داده Model ایجاد می شود. پس از آن پایگاه داده به اندازه‏ای درخواستی بسط می‏یابد و فضای اضافی با صفحات خالی تکمیل می‏شود.
داده‏های پایگاه داده به شکل فیزیکی بر روی دیسک نگهداری می شوند. هنگام ایجاد یک پایگاه داده جدید لازم است حداقل یک فایل برای ذخیره داده‏ها و جداول سیستم و یک فایل دیگر برای نگهداری فایل تراکنش‏ها مشخص کنید. پایگاه داده و فایل تراکنش می‏توانند چندین فایل را به خود اختصاص دهند.
توجه: فایل های پایگاه داده نمی توانند با فایلهای سایر پایگاههای داده یا گزارش تراکنش به اشتراک گذارده شوند.
برای ایجاد یک پایگاه داده جدید می توانید Enterprise Manager را بکار برید. مراحل زیر را دنبال کنید:
۱-برای شروع Enterprise Manager را از منوی Programs Start وSQL Server  2000 انتخاب کنید.
۲-به نسخه SQL متصل شوید.
۳-پوشه Database را بسط دهید
۴-آیکون پوشه Database یا محلی از ناحیه راست را کلیک راست کنید و از منو گزینه New Database را انتخاب کنید.
۵-در اینجا لیست Database Properties در برگه General قابل مشاهده است.
نام پایگاه داده را مشخص کنید. حال به برگه Data File بروید تا فایل جدید با اندازه اولیه یک مگابایت را در پوشه پیش گزیده …Data مشاهده کنید. در بخش FileDatabase در انتهای دیالوگ، گزینه Automatically Grow قرار دارد.
حداکثر اندازه فایل نیز نا محدود (Unrestricted File Growth) مشخص شده است.
شکل زیر ناحیه سمت راست پایگاه‏های داده را نشان میدهد و گزینه منو امکان انجام عملیات را فراهم می‏کنند.
۶- برای تغییر خواص فایلهای پایگاه داده، جعبه مناسب ر اکلیک کنید و تغییرات را اعمال نمایید. برای ایجاد سایر فایلهای پایگاه داده می توانید به جعبه Filre Name بروید و خواص سایر فایلها را مشخص کنید.
۷- برگه Transaction را کلیک کنید.
۸- پس از خاتمه Ok را کلیک کنید. اگر پایگاه های ایجاد شده را مشاهده نمی کنید، بر روی پوشه Database راست کنید و گزینه Refresh را انتخاب نمایید.
۲-۳-۲-حذف پایگاه داده
برای حذف یک پایگاه داده از سیستم Transact_SQL یا Enterprise بکارمی رود. قبل از حذف به نکات زیر توجه کنید:
-حذف پایگاه داده اطلاعات آن را از جداول سیستم حذف کرده و کلیه داده‏ها و گزارش تراکنشها را از سیستم پاک می کند.
-یک پایگاه داده حذف شده را می توان فقط از طریق احیاء آن با نسخه پشتیبان مجدداً ایجاد کرد.
-در هنگام حذف پایگاه داده هیچ کاربری نباید در پایگاه داده باشد.
-در هنگام صدور دستور DROP DATABASE باید در پایگاه داده Master باشید.
حال به نگارش این دستور توجه کنید:
DROP DATABASE database_name1, database_name2
برای حذف پایگاه داده از طریق Enterprise Manager مراحل زیر را دنبال کنید:
۱-Enterprise Manager را اجرا کنید و به پوشه Database بروید.
۲-بر روی پایگاه داده Leap کلیک راست کنید و گزینه Delete را انتخاب نمایید.
۳-درجعبه تایید عمل حذف Yes را کلیک کنید.
با اینکار پایگاه داده و فایلهای داده‏ای و تراکنش از سیستم حذف می شوند.
۲-۳-۳- مجوزها در SQL Server
انواع مجوزها
DQL Server 2000 سه واژه اعطا (GRANT) منع (DENY) و باز پس گیری (Revoke) را در ارتباط با مجوزها بکار می برد.
برای آنکه کاربر بتواند عمل خاصی را انجام دهد باید مجوزآن به وی اعطا شود. برای جلوگیری از اجرای یک عمل توسط کاربر، کاربر ازاجرای آن منع می شود و برای حذف مجوز اعطا شده قبلی، مجوز باز پس گرفته می‏شود.
شما می‏توانید دو نوع مجوز اعطا کنید: مجوزهای سطح دستور و سطح شیء. مجوزهای سطح دستور به کاربر اجازه می دهند دستور T-SQL خاصی را اجرا کند، در حالیکه مجوز شیء، مجوز اجرای عملیات خاص نظیرUPDATE , INSERT , SELECT  یا DELETE  داده‏ها را به کاربر می‏دهد.
تقدیم مجوزها (Permissions Precedence)
درک چگونگی اعمال مجوزها برای آگاهی از انتخاب مجوزهای موثر ضروری است.کلیه مجوزها در SQL Server جمع شونده (Cumulative) هستند. مجوز DENY بر سایر مجوزها غالب است، استثناء محسوب می‏شود.
اگر مجوز SELECT را از عضویت خود در نقش ۱ و مجوز INSERT را از عضویت خود در نقش ۲ دارید درحقیقت هر دو مجوز INSERT و SELECT را در اختیار دارید. اما اگر دستور DENY بکار رود بر کلیه مجوزها غالب شده و آنها را از شما می‏گیرد..
مجوزهای خاص SQL Server
SQL Server 2000 دارای سطوح متعدد مجوزهاست و بسیاری از آنها مختص پایگاه داده می‏باشند همانطور که قبلاً ذکر شد نقشهای ثابت سرویس دهنده به  Loginها بسته می شوند ونه به کاربران پایگاه داده و هر نقش بر مجموعه ای خاص از مجوزها دلالت می‏کند.
در هر پایگاه داده نقش‏های ثابت سرویس دهنده ای وجود دارد که با مجموعه خاصی از مجوزها مرتبط است. هر پایگاه داده دارای کاربری به نام dbo (مالک پایگاه داده) است.اگر چه در SQL Server مستقیما اطلاعاتی در مورد آن نمی بینید اما مفهومی به نام مالک شیء پایگاه داده Database Object Owner وجود دارد و مجوزهای خاصی به افراد این نقش به ارث می رسد.
مجوز CREATE DATABASE
این مجوز به کاربران اجازه می‏دهد برای خود پایگاه داده ایجاد کنند و dbo آن شوند. مالکیت پایگاه داده را می توان بعداً تغییر داد.
از آنجاییکه مجوزها به کاربران اعطا می‏شود و نه Login‏ها بنابر این این مجوز را فقط در پایگاه Master اعطا کنید. این مجوز در هیچ پایگاه داده دیگری وجود ندارد. مجوز CREATE DATABASE حقوق استفاده از دستور ALTER DATABASE را نیز به شما می‏دهد به عبارت دیگر نمی توانید دستور ALTER را بکار برید مگر آنکه مجوز CREATE DATABASE را داشته باشید.
نکته : بکارگیری نقش سرویس دهنده dbcreator بهتر از اعطای مجوز دستور CREATE DATABASE است زیرا بهر حال به سایر مجوزهای اعطا شده dbcreator نیاز دارید. علاوه بر آن تشخیص حقوق اشخاص از طریق نقش‏های  SQL Server ساده‏تر است.
مجوزهای CREATE TABLE, VIEW, FUNCTION, PROCEDURE, DEFAULT, RULE
این مجوزها به کاربران امکان می‏دهد دستورات ایجاد اشیاء را در پایگاه داده‏ای که مجوز آن را در اختیار دارند اجزا نمایند. این مجوزها بطور مکرر به برنامه نویسان اعطا می‏شود زیرا ایشان در حین تولید و توسعه پایگاه داده نیاز به ایجاد منابع متفاوت دارند.
نکته: مجوزهای ALL CREATE شامل حقوق حذف و تغییر اشیاء ایجاد شده توسط  یک کاربر است. اعطای این مجوز می تواند مشکلات جدی را بوجود آورد زیرا به کاربر امکان می‏دهد پس از خاتمه کار با یک شیء آن را حذف کند. یک کاربر ممکن است شیئی را تغییر دهد و آن را برای سایرین غیر قابل استفاده کند.
تخصیص مجوزهای دستورات
برای اعطا، رد یا باز پس گیری مجوزهای دستورارت می‏توانید Enterprise Manager , T-SQL را بکار برید
دستور GRANT
این دستور مجوزهای دستورات را به کاربر اعطا می‏کند.
GRSNT {ALL | Statement_List} to {Account}
در این نگارش:
-ALL کلیه مجوزهای ممکن است
Statement_List لیست شمارشی مجوزهای  دستوری است که می خواهید به یک حساب اعطا کنید.
-Account نام کاربر پایگاه داده، نقش پایگاه داده، کاربر ویندوز یا گروه ویندوز است.
دستور REVOKE
این دستور کلیه مجوزهای اعطا شده قبلی را باز پس می‏گیرد:
REVOKE {ALL | Statement_List} to {Account}
در این نگارش:
Statement_List لیست شمارشی مجوزهای دستوری است که می خواهید باز پس بگیرید
دستور DENY
فرض کنید کاربری (مثل Joe) عضو نقش پایگاه داد‏ه‏ای با مجوز CREATE DATABASE می باشد بنابر این Joe نیز این مجوز را داراست. اما اگر مایل نیستید این شخص حتی با این عضویت توانایی ایجاد جدول داشته باشد، می‏توانید دستور DENY را بکار برید:
DENY{ALL | Statement_List} to {Account}
در این نگارش کلیه پارامتر مشابه دو دستور قبل می‏باشد.
راهبری مجوزهای دستورات از طریق Enterprise Manager
Enterprise Manager برای پیاده سازی مجوزهای دستورات یک واسط گرافیکی فراهم آورده است. برای مشاهده یا ویرایش مجوزها، پوشه Database را بسط دهید و بر روی پایگاه داده مورد نظر کلیک راست کنید. سپس Propertiseرا انتخاب کنید. برگه Permissions را کلیک کنید تا مجوزهای پایگاه داده را مشاهده کنید.
برای اعطا یا بازپس گیری مجوزها، جعبه‏ها می توانند حاوی یکی از سه نشانه زیر باشند:
-علامت چک مارک به معنای اعطای مجوز است.
-علامت * قرمز رنگ به معنای رد مجوز است.
-جعبه خالی نشان دهنده عدم تخصیص صریح هر گونه مجوز است.
برای اعطای یک مجوز علامت چک مارک را در جعبه مناسب هر حساب قرار دهید. برای رد مجوز بر روی جعبه دوبار کلیک کنید تا علامت * قرمز رنگ پدیدار شود. اگر مجوزی قبلاً اعطا شده باشد، کلیک جعبه سبب نمودار شدن علامت * قرمز رنگ میشود. برای ارسال دستور REVOKE جعبه را با کلیک مجدد خالی کنید. برای دائمی شدن تغییرات OK را کلیک کنید.
هشدار:
توانایی ایجاد اشیاء در پایگاه داده نکته مهمی است بنابراین تنها در صورت نیاز این مجوز را به کاربران اعطا کنید.
مجوزهای اشیاء (Object Permissions)
این مجوزها به کاربر، نقش، گروه یا کاربر ویندوز اجازه می دهند تا عملیاتی را بر روی اشیاء خاص پایگاه داده انجام دهند. این مجوز‏ها فقط برای اشیاء مشخص شده در هنگام اعطای مجوز اعمال می‏شود با اینکار می توان حقوق اجرای دستورات T-SQL بر روی اشیاء را به تک تک کاربران اعطا کرد. این مجوزها متداول ترین نوع مجوزهای اعطایی به کاربران می‏باشند.
مجوزهای Object در دسترس عبارتند از:
SELECT    مشاهده داده در جدول دید یا ستون
INSERYT    افزودن داده به جدول یا دید
UPDATE    تغییر داده‏های موجود در جدول، دید یا ستون
DELETE    حذف داده از جدول یا دید
EXECUTE    اجرای روال ذخیره شده
Reference:    ارجاع به جدول که دارای کلید خارجی است یا ایجاد تابع یا دیدی با گزینه SCHEMABINDING  که به یک شیء ارجاع می‏کند.

توجه:
مجوز REFERENCES در Enterprise Manager به شکل مخفف DRI بکار می رود و به کاربر (یا برنامه‏های کاربردی) اجازه می‏دهد مقداری را با مقادیر جدول دیگر مقایسه کند، بدون آنکه داده‏های جدول دیگر را واقعا مشاهده نماید.
یک کاربرد جدید در Schema binding , SQL Server 2000 نامیده می‏شود.
و کار آن ممانعت از تغییر اشیایی است که در دیدها یا توابع بکار برده اید و به آن وابسته هستید.
تخصیص مجوزهای اشیاء:
برای اعطا، رد و باز پس گیری مجوزهای اشیاء می‏توانید Enterprise Manager T_SQL را بکار برید.
اعطای مجوزهای اشیاء از طریق Enterprise Manager
مدیریت مجوزهای اشیاء بخشی از عملیات راهبری سیستم است و اعطا و بازپس گیری این مجوزها از کارهای رایجی است که در طول روز انجام خواهید داد.
Enterprise Manager یک روش سهل، سریع و بصری را برای کنترل مجوزهای اشیاء فراهم آورده است. در این روش مشاهده مجوزها بر اساس اشیاء یا کاربران امکان پذیر است. این توانایی پیگیری خطاها را نیز تسهیل می‏کند
مشاهد مجوزهای یک شیء
برای مشاهده یا تغییر مجوزهای اشیا در Enterprise Manager مراحل زیر را دنبال کنید.
۱-پوشه database را برای پایگاه داده مورد نظر بسط دهید و آیکون نوع شیء را برجسته کنید.
۲-بر روی شیء کلیک راست کنید و گزینه Properties را انتخاب نمایید.
۳-دگمه Permissions را کلیک کنید.
شما می‏توانید مشاهده کلیه کاربران، گروهها، کاربران و گروههای ویندوز یا گروهای در دسترس پایگاه داده را انتخاب کنید و یا لیست کلیه حسابهاییی که بر روی اشیاء قابل مشاهده دارای مجوزند را انتخاب کنید برگه Object Properties درست مشابه برگه Statement Permission عمل می‏کند.
برای اعطای مجوز، جعبه مجاور آن را علامتگذاری کنید، برای DENY یک علامت * قرمز در جعبه قراردهید و برای باز پس گیری مجوز جعبه مناسب را پاک کنید. پس از اعمال تغییرات دگمه Apply یا OK را کلیک کنید. برای تنظیم مجوزهای سطح ستون، دگمه Column را کلیک کنید.
SQL Server تنها مجوز‏های مناسب با نوع شیء انتخاب شده را نمایش می‏دهد.
مشاهده مجوزها برای یک کاربر یا نقش پایگاه داده
شما می‏توانید مجوزها را برای یک کاربر یا نقش مشاهده کنید. برای مشاهده یا تغییر مجوزها در Enterprise Manager بر مبنای نقش یا کاربر، مراحل زیر را دنبال کنید:
۱-پوشه Database را برای پایگاه داده مورد نظر بسط دهید و آیکون Database یا Database Roles را بر جسته کنید.
۲-بر روی کاربر یا نقش کلیک راست کرده و گزینه Properties را انتخاب کنید.
۳-دگمه Permissions راکلیک کنید.
۴- جعبه های مناسب را برای اعطا، یا باز پس گیری مجوزها کلیک کنید. پس از تنظیم مجوزها، Apply یا OK را برای دائمی کردن تغییرات کلیک کنید.
۲-۳-۴-انواع داده و ایجاد جداول
جداول
جداول کلیه داده های پایگاه داده را به شکل مجموعه ای از سطرها و ستونها (رکوردها و فیلدها) سازماندهی و ذخیره می کنند. هر ستون در جدول قابلیت نگهداری یک نوع داده (نوع خاصی از اطلاعات ) را داراست.
هر جدول مجزا در پایگاه داده معرف یک موجودیت (entity) و هر سطر جدول نمودی (ocurance) از آنست. ستون های جدول، مشخصه های (attributes) موجودیت منطقی را بیان می کنند. برای مثال در جدول فرضی کارمندان (کارمندان موجودیت منطقی هستند) هر سطر نشاندهنده یک کارمند و ستون های تشکیل دهنده جدول، مشخصه های ایشان نظیر شماره کارمندی، نام و نام خانوادگی و شماره تأمین اجتماعی است.
ستونها
هر ستون (فلید) در جدول داده‏ای دارای یک نام، نوع داده، طول (اختیاری)، collation (اختیاری) و قابلیت ذخیره سازی مقدار تهی است. ستون ها را می توان با هر ترتیبی در تعریف جدول قرار داد اما لازم است تا نام یکتایی در جدول داشته باشند و از قوانین شناسه های (identifiers) SQL Server تبعیت کنند.
هر پایگاه داده می تواند دو میلیون جدول با ۱۰۲۴ ستون در هر جدول را دارباشد. حداکثر طول هر سطر ۸۱۹۲ بایت است که سربار (overhead) ذخیره سازی فیزیکی سطرها در SQL Server از آن کم می‏شود. این سربارمتغیر است اما بطور کلی حداکثر طول داده های هر سطر ۸۰۶۰ بایت می باشد.
حداکثر طول هر ستون ۸۰۰۰ بایت است و می توان در هر سطر ۱۰۲۴ ستون داشت. در هر حال یک سطر نمی تواند از یک صفحه داده‏ای (Data Page) برابر با ۸۱۹۲ بایت برای داده و سربار بیشتر شود مگر نوع داده‏ای متن (text) و تصویر (image) که می تواند تا دو گیگابایت اطلاعاتی متنی یا باینری را ذخیره کند صفحه داده‏ای برای آنها اعمال نمی شود.
شناسه های SQL Server
نام جداول ، ستون ها و سایر اشیاء در SQL Sever تابع قوانین زیر است:
•    طول شناسه از ۱ تا ۱۲۸ کاراکتر Unicode شامل حروف، اعداد و علائم است.
•    نخستین کاراکتر باید حرف یا یکی از علایم @ ‚ # یا ـ (Underscore) باشد. @‚# معانی خاصی در SQL Sever دارند.
•    علائم #‚@ و ـ را می توان پس از کاراکتر نخست بکار برد.
•    شناسه هایی که با علامت @ شروع می شوند بعنوان متغیرهای محلی بکار می روند. این علامت می تواند فقط در کاراکتر نخست بکار رود.
•    شناسه هایی که با علامت # شروع می شوند اشیاء موقت (temporary) را نشان می دهند و در طول نشست (session) توسط کاربر قابل ارجاع می‏باشند.
•    بکارگیری فاصله (space) در شناسه به شرط قرار گیری آنها در “” و[ ] در زمان ارجاع بلامانع است.برای مثال جدول Employee Pension را هنگام ارجاع به شکل “Employee Pension” یا [ Employee Pension ] بکار برید تا بارشته های ثابت در شناسه ها اشتباه نشوند.
نکته:
اگر چه بکارگیری فاصله در شناسه ها مجازاست اما بسیاری از برنامه نویسان بدلیل احتمال بروز اشتباه از آن اجتناب می کنند.
انواع داده
نوع داده مشخص کننده نوع اطلاعات (عددی ، کاراکتری و …) و فضای اشغال شده توسط یک ستون خاص است. برخی انواع داده طول ثابت و برخی دیگر طول متغیر دارند. انواع داده‏ای در SQL Server به گروه های رشته ای (string)، UniCode، باینری، عدد صحیح (integer)، اعداد دقیق (exact) و تقریبی (approximate)، تاریخ و ساعت ، خاص، پولی اضافه شونده (auto incrementing) ، مترادف ها (synonyms)، تعریف شده کاربر (user-defined) و محاسباتی (computed) تقسیم می شوند.
 
جدول  انواع داده‏ای در SQL Server 2000
گروه    نوع داده    توضیحات
 رشته String    Char (n),varchar(n)     رشته های کاراکتری ذخیره می کند
 باینری Binary    Binary(n)     اطلاعات باینری را به شکل زوج های دوبایتی ذخیره می‏کند.
 اعداد صحیح Integer    Int,smallint,bigint,tinyint     اعداد صحیح را ذخیره می‏کند
 اعدادتفریبی Approximate    Float,real     اطلاعات اعداد تقریبی را ذخیره می‏کند
 اعداد دقیق Exact    Decimal,Numeric     اطلاعات اعداد دقیق را ذخیره می‏کند
 خاص Special    Bit,text,image,
sql-variant,table     یک بیت ، اطلاعات کاراکتری بیش از ۸۰۰۰ بایت یا تصاویر را ذخیره می‏کند. sql-variant برای ذخیره هر نوع داده و table برای ذخیره جداول بکار می رود.
 تاریخ و ساعت Data&Time    Datetime     تاریخ و ساعت ذخیره می‏کند.
 پولی Money    Smallmoney,money     مقادیر پولی را ذخیره می‏کند.
 اضافه شونده خودکار
 Autoincrementing      Rowversion
(timestamp)     مقادیر داده‏ای اضافه شونده یا قابل تنظیم SQL Server را ذخیره می‏کند.
 مترادف Synonyms         نگاشت انواع داده‏ای ANSI با SQL Server را انجام می‏دهد
 داده unicode    Nchar,ntext,nvarchar     داده ها را با فرمت دو بایت بازای هر کاراکتر ذخیره می‏کند.
 تعریف‌شده‌کاربرUser-define         انواع داده‏ای جدید برای ذخیره اطلاعات
 محاسباتی Computed         عبارت محاسباتی ستون ها را ذخیره می‏کند.

 
قابلیت ذخیره سازی مقدار تهی (Nulability)
قابلیت ذخیره سازی مقدار تهی در ارتباط با الزام ورود داده در یک ستون است. اگر می خواهید ستونی بتواند مقدار نامشخص داشته باشد Null بکار برید. اگر می خواهید کلیه ستونها در هر سطر حتماً مقدار داده‏ای داشته باشند Not Null را بکار برید. اگر مقدار Null یا Not Null مشخص نشود، مقدارپیش گزیده پایگاه داده یا اتصال فعلی SQL Server در نظر گرفته می‏شود. در هنگام نصب اولیه SQL Server مقدار پیش گزیده برای کلیه ستونها Not Null است، اما مشابه سایر گزینه ها حتی بر مبنای هر اتصال (connection) قابل تغییر است بنابراین بهتر است مشخصه Null یا Not Null را در هنگام تعریف هر ستون مشخص کنید.
Collate
برای هر ستون در جدول می توان Collation تعریف کرد. در غیر اینصورت پیش گزیده SQL Server بکار می رود.
رشته ها (Strings)
رشته حاوی داده های کاراکتری نظیر حروف، اعداد و علائم است و می تواند با استفاده از Char(n) یا varchar (n) طول ثابت یا متغیر داشته باشد. حداکثر کاراکتر های قابل ذخیره ۸۰۰۰ بایت است.
در هنگام تعریف فلید با طول ثابت مشخص می کنید این فلید همواره شامل n بایت اطلاعات است. بنابراین اگر داده ورودی کمتر از n بایت باشد، فلید با space پر می‏شود تابه n بایت برسد. همچنین در صورت ورود داده بیش از n بایت، داده های اضافی حذف می‏شود.
در فلید های با طول متغیر حداکثر طول مشخص می‏شود اما بر خلاف فیلدهای با طول ثابت با فاصله پر نمی شود بکارگیری این نوع داده از نظر استفاده مفید از حافظه مؤثرتر است اما کارایی را تا حدی کاهش می‏دهد. اگر فیلدی را طول متغیر تعریف کنید لازم است تا SQL Server نقاط خاتمه فیلد و شروع فیلد جدید را تعیین کند. سربار دیگر مربوط به بایت هایی است که بازای فیلدهای متغیر به سطرهای جدول مناسب است. برای ورود داده های کاراکتری در SQL Server باید داده ها ما بین علائم ُ ُ یا ‚““ قرار داده شوند.
علائم ُ ُ بدلیل جلوگیری از بروز اشتباه با شناسه های SQL Server و ثابت های رشته ای ترجیح دارد. برای ورود مقدار Null برای یک فیلد، کلمه کلیدی Null را بکار برید
 
نکته :
پیشوند گذاری نام ستونها خوانایی را بیشتر می‏کند  به طراحان و برنامه نویسان در تشخیص نوع داده هر فیلد کمک می‏کند. برای مثال فیلد Social Security Number نوع عددی یا کاراکتری را مشخص نمی‏کند. اما اگر نام فیلد به Social Security Number تغییر کند نوع داده‏ای کاراکتر را بیان می‏کند.
داده باینری (Binary)
این نوع داده مجموعه‏ای از صفرها و یک‏ها را ذخیره می‏کند و در ورودی و خروجی به شکل زوج هگزادسیمال نمایش داده می‏شود. این ازواج از کاراکترها ۰ تا ۹ و حروف A تا F تشکیل شده اند. برای مثال فیلدی با تعریف binSome Data binary(20) نشان می‏دهد می‏خواهید ۲۰ بایت داده باینری ذخیره کنید.
مشابه نوع داده رشته ای می توان تا ۸۰۰۰ بایت را در انواع داده binary(n) یا Varbinary(n) ذخیره کرد. در حالت طول ثابت، اطلاعات ورودی با فاصله (0X20) پر می‏شود و اطلاعات بزرگتر از حداکثر طول مجاز قطع می شوند.
در ابتدای اطلاعات داده های باینری از 0X استفاده کنید. برای مثال مقدار ۱۰ در فیلد باینری به شکل 0X10 وارد می‏شود.

اعداد صحیح (Integer)
    چهار نوع داده صحیح tinyint , Smallint , int , bigint هستند و مقادیر دقیق و قابل اندازه گیری (scalar) ذخیره می کنند. تفاوت آنها در حافظه مورد نیاز و دامنه اعداد قابل ذخیره است. جدول زیر این چهار نوع را نشان می‏ده.
نوع داده    طول    دامنه
Tinyint    1    0-255
Sanallint    2    +-32, 767
Int    4    +-2, 147 , 483, 657
Bigint    8    +-2^63
توجه: رسوم نامگذاری متغیرها در لیست فوق عبارتند از :
–    byt برای tinyint (by مخفف byte است)
–    int برای Smsallint (عدد صحیح استاندارد دو بایتی)
–    lng برای int (چون اعداد صحیح چهار بایتی در زبانهای برنامه سازی long نامیده می‏شود از پیشوند lng استفاده شده است)
–    big برای bigint
–    توجه داشته باشید پیشوند گذاری اجباری نیست. هر چند بنظر می رسد کار بیشتری رابه SQL Server تحمیل می کنداما در عمل اینطور نیست زیرا  اسامی SQL Server ستونها را با token‏هایی با فرمت داخلی و بهینه شده جایگزین می‏کند.

نکته:
انواع داده‏ای integer از نظر ذخیره سازی، بازیابی و محاسبات ریاضی کارایی بیشتری نسبت به سایر انواع داده‏ای دارند. بنابراین در صورت امکان ترجیحاً از آنها استفاده کنید. SQL Server بطور پیش گزیده حداکثر ۲۸ رقم را به عنوان دقت (Precision) در نظر می‏گیرد تا تطابق با ویژوال بیسیک و پاور بیلدر مایکروسافت تضمین شود. اگر SQL Server را با گزینه /p آغاز کنید، دقت به ۳۸ رقم افزایش می یابد.
اعداد دقیق وتقریبی
واژه جدید در SQL Server هر دو نوع داده دقیق (دسیمال و عددی) و تقریبی (حقیقی real اعشاری Float) وجود دارند. در تعریف اعداد تقریبی، دقت حداکثر تعداد ارقام مجاز در دو قسمت نقطه اعشار است. در تعریف اعداد دقیق، مقیاس (Scale) نیز تعریف می‏شود. مقیاس تعداد ارقام مجاز سمت راست نقطه اعشار را تعیین می‏کند.
اعداد تقریبی
دو نوع داده اعداد تقریبی، اعداد حقیقی (real) و اعشاری (float) می‏باشند. اعداد ذخیره شده در این دو نوع داده‏ای از دو بخش مانتیس (mantissa) و نما (exponent) تشکیل شده اند.
الگوریتم تولید این دو بخش کاملاً دقیق نیست. به عبارت دیگر آنچه را که وارد می کنید بدست نمی آورید. این مشکل تنها زمانی بروز می‏کند که دقت عدد ذخیره شده به دقت تعیین شده برای نوع داده‏ای نزدیک شود. برای مثال دقت مجاز برای اعداد ۳۸ رقم می باشد. اعداد حقیقی و اعشاری در داده های علمی و آماری که دقت مطلق مورد نیاز نیست و دامنه اعداد از بسیار کوچک تا بسیار بزرگ متغیر است مناسب می‏باشند.
اعداد حقیقی ۷ رقم دقت و چهار بایت فضای ذخیره سازی دارند. اگر داده‏ای از نوع اعشاری با دقت کمتر از ۷ رقم تعریف کنید در اصل نوع عدد حقیقی به شمار می آید. دقت اعداد اعشاری از ۱ تا ۳۸ رقم است و پیش گزیده آن ۱۵ می باشد. کلیه محاسبات بر روی اعداد اعشاری بجز باقیمانده تقسیم صحیح (mod) مجاز است. فرض کنید نوع داده زیر تعریف شده است:
SngSomeval real
اعداد ۱۸۸,۴۴۵.۲ یا ۱,۸۸۴.۴۵۲ قابل ذخیره هستند. اما اعداد ۱۸۸,۴۴۵.۲۷ یا ۱,۸۸۴۴۵۲۷ مجاز نیستند زیرا از دقت ۷ رقم بیشتر می‏باشند. برای نگهداری مقادیر بزرگتر باید متغیر اعشاری با دقت کافی معرفی شود. به دلیل نیاز به ۸ بایت فضای ذخیره سازی، تعریف نوع داده‏ای به شکل dblSomeVal float (8) انجام می‏شود.
توجه:
پیشوند Sng برای اعداد حقیقی بکاررفته است و مخفف Single-Precision می باشد. برای نمایش اعداد اعشاری از پیشوند dbl مخفف double Precision  یا دقت مضاعف استفاده می‏شود. این پیشوندها مطابق با فضای لازم برای آنها می باشد. در ویژوال بیسیک Single نیاز به ۴ بایت و double نیاز به ۸ بایت دارد.
 
اعداد دقیق (Exact Numeric)
دو نوع اعداد دقیق، دسیمال و عددی (numeric) می‏باشند. دقت در کمترین رقم با معنی (Significant digit) نگهداری می‏شود. در تعریف این نوع داده لازم است تا دقت و مقیاس هر دو مشخص شوند در غیر اینصورت مقادیر پیش گزیده ۱۸ و ۰ در نظر گرفته می‏شود.
توجه:
مقیاس ۰ معادل تعریف نوع داده صحیح می باشد زیرا نشاندهنده ۰ رقم در سمت راست نقطه اعشار است. بکارگیری مقیاس ۰ برای داشتن مقادیر عددی بسیار بزرگ و دقیق بزرگتر از ۲-+ میلیون مفید است. خصیصه IDENTITY که در هنگام اضافه شدن هر رکورد  جدید، مقدار جدیدی را بطور خود کار تولید می‏کند نیاز به نوع داده‏ای صحیح (integer) دارد. اگر تصمیم دارید بیش از ۲ میلیون رکورد داشته باشید نوع داده عددی حقیقی با مقیاس ۰ را بکار برید.
ستونی با تعریف decimal(7-2) می تواند اعداد ۱۰۰۰.۵۵ یا ۱۱۰۰۰.۵۵ را ذخیره کند اما اعداد ۱۱۱۱۰۰۰۰.۵۵ یا ۱۱۰۰.۵۶۷۸ مجاز نیستند. چنانچه عددی بزرگتر از دقت و مقیاس قابل قبول وارد کنید، عدد  مربوطه قطع می‏شود.
نکته:
پیشوندهای dec و num برای دسیمال و عددی بکار می روند.

توجه:
در حالت کلی از انواع داده‏ای حقیقی واعشاری اجتناب کنید و در صورت امکان اطلاعات خود را در انواع داده‏ای دسیمال یا عددی ذخیره کنید زیرا محاسبات اعداد اعشاری و حقیقی برخی اوقات به نتایج جالب و گیج کننده ای منتهی می شوند.
نوع داده‏ای خاص (Special)
برخی انواع داده‏ای در گروه خاصی نمی گنجند بنابراین در بخش انواع داده خاص آورده شده اند. این  داده‏ها عبارتند از نوع بیت (bit) اشیاء بزرگ باینری (blob)، متن (text) و تصویر (image) همچنین نوع داده‏ای RowGuid ( بخوانید (Row_goo_id) از این نوع است.
بیت (bit)
نوع داده بیتی از نوع منطقی برای نگهداری اطلاعات Boolean بکار می رود. این انواع داده برای نمایش وضعیت روشن/ خاموش، صحیح / غلط و بلی / خیر بکار می رود و به شکل ۱ یا ۰ ذخیره می‏شود. این ستونها می توانند NULL ( نامشخص) باشند، یک بایت فضا اشغال می کنند ولی ایندکس نمی شوند. چنانچه چندین ستون بیتی در یک جدول تعریف کنید، SQL Server بطور خودکار ۸ ستون را در قالب یک بایت گروه بندی می‏کند.
نکته:
پیشوند f (مخفف flag) برای داده های Boolean بکار می رود در صورت لزوم می توان flg یا bool بکار برد.
متن و تصویر (Text & Image)
برای فضای بیش از ۸۰۰۰ بایت نوع داده‏ای متن یا تصویر را بکار برید. این نوع داده ها BLOB نامیده می‏شود و قابلیت ذخیره سازی ۲ گیگابایت داده متنی یا باینری را در هر تعریف دارا هستند.
هنگام تعریف داده متن یا تصویر یک نشانگر (Pointer) 16 بایتی به سطر اضافه می‏شود و به یک صفحه داده‏ای مجزا ۸ کیلو بایتی اشاره می‏کند. اطلاعات اضافی در این صفحه داده‏ای ذخیر می‏شود. اگر داده از ۸ کیلوبایت بیشتر باشد، نشانگرهای دیگر ساخته می شوند که به صفحات دیگری از BLOB اشاره می کنند.
ذخیره و بازیابی داده های متنی و تصویری کارایی پایگاه داده را بشدت کاهش می‏دهد زیرا در عملیات درج، به روز رسانی یا حذف حجم وسیعی از داده در فایل تراکنش ها (transaction logs) ثبت می‏شود. برای مقابله با این امر می‏توانید فرمان WRITETEXT را بکار برید. در این حالت تغییرات داده‏ای بدون ورودی متناظر در فایل تراکنش ها اعمال می‏شود.
هشدار
هنگام استفاده از دستورات بدون ثبت در تراکنش ها بلافاصله از پایگاه داده نسخه پشتیبان تهیه کنید زیرا قابلیت ترمیم (recoverability) در اینحالت بسیار اهمیت دارد.
روش دیگر ذخیره سازی داده های بزرگ نگهداری آنها در فایلهای جداگانه و ذخیره مسیر دستیابی آنها در پایگاه داده است.
نکته:
برای پیشوند داده های image و text از img و str استفاده کنید. البته می‏توانید text را برای داده text بکار برید اما این پیشوند معمولاً در زبانهای برنامه سازی برای جعبه متن (textbox) بکار می رود.
جدول:
این نوع داده عموماً برای ذخیره نتایج پرس و جو برای استفاده آتی کاربرد دارد و بکارگیری آن مشابه ایجاد یک جدول موقت است. قدرت واقعی این نوع داده آن است که هم می تواند مانند یک جدول معمولی و هم مانند یک متغیر محلی در توابع، عملیات دسته‏ای (Batch) یا روال های ذخیره شده بکار رود.
 
انواع داده تاریخ و ساعت (Data and Time)
تاریخ و ساعت در نوع داده datetime یا Smalldatetime ذخیره می‏شود. توجه داشته باشید تاریخ و ساعت همواره با یکدیگر و به شکل یک مقدار واحد ذخیره می شوند و دارای فرمتهای متفاوت می باشد.
توجه:
برای نمایش ماه می‏توانید مقدار ترتیبی (Ordinal) تعیین کنید. مقدار ترتیبی یک عنصر محل قرارگیری آن در لیست عناصر است.
تاریخ های ذخیره شده در datetime با دقت میلی ثانیه و در ۸ بایت ذخیره می شوند. ۴ بایت برای عدد متناظر با روز نسبت به تاریخ اول ژانویه ۱۹۰۰ و ۴ بایت برای ثانیه‏های سپری شده از نیمه شب. (تاریخ های ما قبل تاریخ فوق به شکل اعداد منفی در دامنه ۱۲/۳۱/۹۹۹۹ تا ۱/۱/۱۷۵۳ ذخیره می شوند. دقت این تاریخ‏ها ۳.۳۳ میلی ثانیه است.
نکته
برای ذخیره تاریخ ماه، روز یا سال datatime بکار نبرید. اگر صرفآ به سال احتیاج دارید نوع Smallint یا tinyint موثر تر است. اگر تاریخ را با این روش ذخیره کنید در هر بار عملیات درج، بروز رسانی و یا سایر کارها با این اطلاعات باید آن را تجزیه (parse) کنید.
نوع داده Smalldatetime 4 بایت بکارمی برد و تاریخ ذخیره شده آن دقت دقیقه دارد. از نظر داخلی یک Smallint (دو بایت) برای تعداد روزهای سپری شده از تاریخ اول ژانویه ۱۹۰۰ و Smallint دیگر برای نگهداری ثانیه‏های سپری شده از نیمه شب بکار می رود و دامنه آن از ۱/۱/۱۹۹۰ تا ۶/۶/۲۰۷۶ است.
نکته:
برای تاریخ های جاری در پایگاه داده نوع Smalldatetime بکار برید، خصوصاً آنهایی که ماهیت زودگذر دارند. برای مثال می‏توانید تاریخ هایی که نمی خواهید بیش از چند سال بکار برید را با این نوع داده تعریف کنید.
نکته:
پیشوند db برای datatime و Sdt برای Smalldatetime بکار می رود.
پول
دو نوع داده پولی، money و Smallmoney می باشد. هر دو مقیاس ۴ دارند بنابراین ۴ رقم در سمت راست نقطه اعشار ذخیره می کنند. علاوه بر مقادیر دلاری سایر اطلاعات نیز برای کاربرد بین المللی قابل ذخیره است اما توابع تبدیل ارزی در SQL Server وجود ندارند. هنگام ورود داده‏های پولی لازم است علامت $ در ابتدا وارد شود.
توجه
پیشوند Cur برای نوع داده پولی بکار می رود. Cur مخفف Currency و معادل نوع داده money در ویژوال بیسیک است.
 
کار با ANSI و Unicode
جهت اطمینان از تناظر انواع داده‏ای SQL Server و ANSI می‏توانید از انواع داده ANSI استفاده کنید.
داده Unicode مجموعه کاراکتر چند بایتی Unicode Ucs-2(Multibyte) را بکار می برد. هنگام کار با کاراکترهای طبیعی ANSI برای ذخیره هر کاراکتر یک بایت داده لازم است بنابراین به آن Narrow نیز گفته می‏شود. در مقابل Unicode یک مجموعه کاراکتر چند بایتی یا Wide است. مجموعه کاراکتر UCS-2 برای نمایش هر کاراکتر دو بایت بکار می برد که در پایگاه داده‏های چند زبانه بسیار مفید است. برای مثال زبانهای انگلیسی یا اسپانیایی در یک مجموعه کاراکتر تک بایتی قرار می گیرند. در حالیکه زبانهایی مانند ژاپنی حتی نوع استاندارد آن (kana) بیش از ۱۰۰۰ کاراکتر دارد. یک بایت استاندارد ۸ بیتی تنها می تواند ۲۵۶ کاراکتر را نشان دهد. در حالیکه کاراکتر Unicode دو بایتی ۶۵,۵۳۶ کاراکتر را نشان می‏دهد.
برای نمایش اطلاعات Unicode می توان انواع داده nvarchar , nchar یا ntext بکار برد. دو نوع اول محدودیت ۸۰۰۰ بایت یا ۴۰۰۰ کاراکتر دارند. برای مثال nchar (4000) مجاز است اما nchar(6000) نمایانگر ۱۲۰۰۰ کاراکتر است که در یک صفحه داده‏ای قرار نمی گیرد. پس لازم است یا به دو نوع داده nchar شکسته شود. و یا به ntext تبدیل شود. این نوع داده ۱۴/۲ گیگا بایت داده را پشتیبانی می‏کند.

نوع داده unicode یکی از خصوصیات بسیار قدرتمند SQL Server 2000 به شمار می آید. چنانچه می خواهید SQL Server خود را در کشورهایی که Us English بکار نمی برند استفاده کنید، بهترین راه حل ذخیره سازی داده‏ها در نوع داده Unicode است.
ایجاد انواع داده تعریف شده کاربر (User_Defined Data Types)
برای یک پایگاه داده نمونه یا خاص می‏توانید انواع داده جدیدی تعریف کنید. به یاد داشته باشید یک  پایگاه داده نمونه، قالب ایجاد  پایگاه های داده جدید است بنابراین انواع داده تعریف شده کاربر در سایر پایگاه داده های بعدی در دسترس می باشد.
برای ایجاد انواع داده تعریف شده کاربر لازم است تا از انواع داده فراهم شده سیستم استفاده کنید. برای مثال می‏توانید نوع داده جدید به نام Employee ID ایجاد و آن را به عنوان کاراکتر یا عدد معرفی نمایید اما نمی توانید آن را از نوع ناموجودی مثل Coloumn _id تعریف کنید.
تعریف انواع داده‏ای  باید قبل از اضافه کردن آنها به جدول انجام شود. برای اینکار می‏توانید SQL Server Enterprise Manager  یا روال ذخیره شده سیستم به نام sp_addtype را بکار برید.
پس از معرفی نوع داده می‏توانید آن را بدفعات دلخواه بکار برید
برای افزودن انواع داده تعریف شده کاربر از طریق Enterprise Manager مراحل زیر را دنبال کنید.
۱-    Enterprise Manager را باز کنید.
۲-    پایگاه داده مورد را بیابید.
۳-    به پوشته Defined Data Type بروید
۴-    روی پوشه کلیک راست کنید و New User Defined Data Type را انتخاب کنید.
۵-    نام، نوع داده، طول و سایر قواعد و مقادیر پیش گزیده مربوطه را تکمیل کنید.
۶-    OK را کلیک کنید.
برای حذف نوع داده تعریف شده کاربر میتوان Enterprise Manager یا روال ذخیره شده سیستم به نامSp_droptype را بکار برد. در Enterprise Manager مراحل زیر را دنبال کنید.
۱-پایگاه داده را بسط داده و پوشه User Defined Type رابرجسته کنید.
۲-در پانل راست بر روی نوع داده مورد نظر کلیک راست کنید و سپس Delete را کلیک کنید.
کاربرد دستور CREATE TABLE
این دستور برای ایجاد جداول جدید در SQL Server 2000 کاربرد دارد و می‏تواند با کدنویسی یا Enterprise Manager انجام شود. در ابتدا با کاربرد کدنویسی جهت تولید جداول آشنا می شوید، سپس روش دوم را بررسی می کنیم. نگارش (Syntax) دستور CREATE TABLE به شرح زیر است.
CREATE TABLE [database. [owner] table_name
(
Column _ name datatype [identity| Constraint|Null|Not Null|Collate]
[…]
)
در این نگارش:
table_name نام جدول جدید مطابق با قوانین نامگذاری شناسه‏هاست و باید در پایگاه داده برای مالک (owner) آن یکتا باشد. بدین معنا که اگر دو کاربر مجوز ایجاد جدول در یک پایگاه داده را دارا باشند می توان جداولی با اسامی یکسان داشت زیرا بواسطه نام مالک خود یکتا و منحصر بفرد تلقی می شوند و نام مالک بخشی از نام جدول است.
Column_name نام ستون است و از قوانین نامگذاری شناسه‏ها تبعیت می‏کند.
Datatype نوع داده ستون است.
بخش آخر اختیاری است در صورت نیاز می توان قابلیت ذخیره سازی مقدار تهی، قیود و … را تعریف نمود.
Collate نیز اختیاری است. این خصیصه به شما امکان می‏دهد تا ترتیب Collation این ستون را نادیده بگیرید.
ایجاد جداول با SQL Server Enterprise Manager
مراحل ایجاد جداول به شکل گرافیکی از طریق Enterprise Manager عبارتست از:
۱-به SQL Server متصل (connect) شوید و پوشه پایگاه‏های داده را بسط دهید.سپس پایگاه داده مورد نظر را بسط داده و پوشه Tables را کلیک کنید.
۲-در سمت راست کلیک راست کنید New Table را انتخاب کنید.
۳-اطلاعات Column Name Allow Null, Length, Data Type,  را اضافه کنید. خواص ستونها نظیر شرح یا مقادیر پیش گزیده را تنظیم کنید. برای ایجاد متغیر identity خصیصه IDENTITY در برگه Columns را Yes کرده و سپس مقدار اولیه (Seed) و گام افزایش (increment) آن را انتخاب کنید.
۴-پس از خاتمه، آیکون Save را برای ذخیره جدول کلیک کنید، نام مناسب را تخصیص داده و دیالوگ را ببندید.
حذف جداول (Dropping Tables)
برای حذف جداول در Enterprise Manager بر روی نام جدول کلیک راست کنید و سپس از منوی میانبر (Contextmenu) گزینه Delete را انتخاب کنید. برای حذف جدول tblEmployee با TransaCT_SQL  دستور زیر را اجرا کنید:
Drop Table tblemployee
توجه:
جداول سیستم قابل حذف نیستند.
برای حذف جدول در Enterprise Manager مراحل زیر را دنبال کنید:
۱-در پوشه Tables نام جدول را انتخاب و کلیک راست کنید.
۲-از منوی میانبر delete را انتخاب کنید.
۳-برای مشاهده وابستگی (dependencies) جدول، دگمه Show Dependencies را کلیک کنید. پس از آنکه جدول دیگر در هیچ ارتباط کلید اصلی/کلید خارجی شرکت نداشت می‏توانید دگمه Show Dependecies را کلیک کنید. پس از آنکه جدول دیگر در هیچ ارتباط کلید اصلی/ کلید خارجی شرکت نداشت می توانید دگمه Drop All راکلیک کنید تا حذف شود.
۲-۳-۵- بازیابی داده ها با دستور SELECT
نوشتن دستورات ساده SELECT
   دستور Select سه جزء اصلی SELECT، FROM و WHERE دارد. نگارش پایه آن عبارت است از:
SELECT column – list
FROM table- list
WHERE search – criteria
بخش SELECT ستونهای مورد نظر برای بازیابی را مشخص می کند. عبارت FROM  نام جدولی است که ستونها از آن بازیابی می شوند و عبارت WHERE تعداد سطرهای بازگشتی از پرس وجو را مشخص می کند.
SELECT [ All | DISTINGCT ] [ Top n [PENSEVT ] [ WITH TIEST ]]
Select – list
[ INTO new – table ]
[ FROME table – sources]
[ HERE search – condition ]
[ GROUP – BY [ ALL] group – by – expression [,…n]
[ WITH {CUBE | ROLLUP} ]]
[ HVING search – condition ]
[ ORDER BY {colum – name [ASC | DESC ] } [ ,…n ]
[VOMPUTE {  { AVG | COUNT | MAX | MIN | SUM } (expression)  }
[,…n] [BY expression [,…n]  ]
     [ FOR BROWSE ]   [OPTION (query – hint [,…n]
دستور SELECT * FROM table – name ابتدایی ترین نوع پرس و جواست. بکارگیری علامت (*) به عنوان colum – list کلیه ستونها جدول را بازیابی می کند درداخل SQL Server این علامت به فهرست ستونهای جدول تبدیل می شود.
برای بازیابی ستونهای مشخص لازم است ستونها با (, ) از  یکدیگر جدا شوند اما پس از آخرین ستون نیازی به کاما نیست.
هنگام اجرای پرس و جوی SELECT * ترتیب ستونها مشابه ترتیب آنها در دستور CREATE TABLE است اما وقتی ستونهای خاصی از جدول را انتخاب می کنید این ترتیب نباید مشابه ترتیب ایجاد آن باشد. شما می توانید با تغییر ترتیب ستونها در column – list ترتیب آنها در خروجی پرس و جو را تغییر دهید.
تغییر عنوان ستونها
   هنگام نمایش نتایج پرس و جو، عنوان ستونها مشابه اسامی آنها در column – list است اما می توانید جای آنها اسامی خواناتری بکار برد. از طریق بکارگیری اسامی مستعار در عنوان ستونها انجام می شود. برای ایجاد اسامی مستعار در عناوین ستونها هر دو نگارش SQL Server , ANSI SQL می روند. دو روش برای این کار وجود دارد.
SELECT colum – name ‘column – heading ‘
FROM table – name
توجه:
اگر نام مستعار بکار رفته دارای فاصله است و یا یکی از کلمات کلیدی SQL server است آ‌ن را مابین علائم “ یا [] قرار دهید. به مثال زیر توجه کنید.:
Select Iname As ‘Last Name ‘ , fname As [First Name] FROM employee
مثال زیر یک کلمه کلیدی SQL را به کار می برد:
SELECT ‘Count’ = Count (*)
FROM employee
با دستورات زیر می توانید پرس و جوی خود را بازنویسی کنید:
نگارش SQL Server 2000
SELECT Employee ID= emp – id, Last Name = Lnme, FirsName = Fnma